Gelukkig Nieuwjaar allemaal nog!! Hoe hebben jullie het gevierd?  Veel vuurwerk en oliebollen waarschijnlijk? ;)

Loes en ik hebben Nieuwjaar gevierd in Vang Vieng (Laos), helaas geen oliebollen, appelflappen en vuurwerk, maar wel veel alcohol en feestvierende mensen. De sfeer was niet te vergelijken met Nieuwjaar in Nederland, we waren natuurlijk niet met familie of vaste vrienden, daardoor voelde het iets eenzamer dan andere jaren, maar dit hadden we van te voren al wel geaccepteerd. Natuurlijk vonden we het ook niet erg om het dit jaar eens in de hete zon te vieren in plaats van in de kou. 

Vang Vieng is een dorpje dat voor zover we konden zien er enkel is voor de toeristen. Het plaatsje is volgebouwd met guesthouses, restaurants, barretjes en een aantal toeristische winkels, verder is er niets. Wat ook erg opviel is dat in sommige cafés of restaurants mushroom shakes en opium op het menu staan! Ik dacht eerst dat zal wel nep zijn, maar er schijnen toch echt paddo’s in die shakes te zitten, heb verschillende mensen gezien die helemaal van de wereld waren.   

De reden waarom mensen naar Vang Vieng gaan, is het ‘tuben’ ; in een binnenband op de rivier dobberen, dit wordt daar iedere dag gedaan. Vanaf ongeveer 12 uur ’s middags vertrekken de eerste tuk-tuk’s volgeladen met feestgangers al richting een aantal Km stroom opwaarts.  De hele dag door is langs de rivier feest, aan beide kanten van de rivier zijn barretjes, waar je dan naar toe kan dobberen of gewoon naar toe kan zwemmen. Sommige barretjes hebben er ook nog een kabelbaan bij of een hoge toren waar je van af het water in kan springen.

Het tuben was echt een van de meest bizarre feesten waar ik ooit ben geweest, je kijkt echt je ogen uit naar wat er allemaal gebeurd, mensen zien er gek uit, doen idiote dingen en op bepaalde liedjes doet iedereen het zelfde dansje. Er zijn ook mensen die weken in Vang Vieng blijven hangen en zo goed als iedere dag gaan tuben. Helaas kon ik door het water geen camera mee nemen..

Zelf zijn Loes en ik 1 dag gaan tuben. We hebben alleen geen tube genomen, maar zijn gewoon gaan zwemmen, hoef je in ieder geval niet die grote verantwoordelijkheid voor de tube te dragen! Ik denk dat we al binnen een half uur doorweekt waren omdat de mensen met wie we waren met buckets water begonnen te gooien, maar dat was niet erg, het was super warm die dag en we hebben kletsnat in de zon staan dansen.

Na een tijdje zijn we naar de volgende bar gezwommen, waar de constructie stond waar je van af kon springen, Loes ging eerst en vond het super, daarna ben ik er van af gesprongen, ik weet precies hoe hoog het was, maar het voelde zooo onnatuurlijk om er af te springen, ik had misschien ook niet eerst naar beneden moeten kijken, maar het voelde net als zelfmoord ofzo om van zo’n hoogte af te springen. Je zweefde ook echt een stuk door de lucht wat wel echt heel cool was, maar de klap op het water daar na! Ik weet niet hoe ik terecht ben gekomen maar toen ik het water uit kwam had ik een bloedneus en vreselijke pijn aan mn billen en benen, ben er misschien iets te lomp van af gesprongen. Heb hierdoor ook mijn stuitje gekneusd, slik al de hele week pijnstillers en heb er nog steeds pijn van.. Maar gelukkig die dag zelf nog gewoon door kunnen feesten, alcohol verdoofd goed! Ben maar niet meer van de kabelbaan af gegaan, dit durfde ik niet meer aan.

De wc’s langs de rivier waren echt de meest smerige die ik ooit gezien heb. Het waren allemaal hurktoiletten, die je niet kan doorspoelen, dit moet je doen met een emmertje water dat er naast staat. Veel toiletten waren al onbruikbaar omdat ze helemaal verstopt en volgelopen met ranzigheid waren. De wc ruimtes zelf waren 4 planken bij elkaar getimmerd en de deur kon vaak ook niet op slot. Ook de vloeren zagen er niet uit, en dan was het ergste nog dat we op blote voeten waren, geen pretje dus. Op een end ben ik maar gewoon wat verder van de rivier afgelopen de bosjes in, wat al veel mensen deden omdat dat toch echt een stuk frisser is, ik zag alleen niet zo goed waar ik liep en kwam vast te zitten in een prikkeldraad hekje, waardoor ik er nu weer een paar lelijk uitziende schrammen op mijn been bij heb. Ik probeer ze netjes te verzorgen want hier genezen wondjes heel slecht, Loes had een klein sneetje op haar vinger, dat ondertussen een gat geworden is en alleen maar erger lijkt te worden.

Tegen 18.00 zijn we teruggegaan richting Vang Vieng, we waren nog al laat waardoor we met nog maar een klein groepje langs de rivier liepen. Ineens voelde ik heel licht iets langs mijn zij en besefte eigenlijk direct dat mijn tasje weg was, hoe helder na al die buckets drank! Achter me zag ik een Lao-man lopen en ben direct naar hem toe gegaan om te vragen of hij mijn tasje had gezien, hij zij van niet maar ik zag al dat hij hem in zijn handen had en sprak hem er op aan. Een beetje beteuterd heeft hij mijn tasje gelukkig wel teruggegeven, alles zat er nog in. Ik was er echt pissig over, hij had hem gewoon los gesneden!

’s Avonds zijn we naar een bar gegaan in het dorp, het was behoorlijk rustig omdat veel mensen al zo lam waren van het tuben, dat ze al naar bed waren. Veel mensen hebben het dus niet eens gehaald tot het nieuwe jaar. Het stelde ook niet zo veel voor, er werd niet eens afgeteld tot 12 uur en ook vuurwerk hebben we niet gezien. Opeens beseften we dat het twaalf uur was maar we wisten het ook niet helemaal zeker, het was heel onduidelijk. Ik heb het zelf volgehouden tot 1 uur ’s nachts, toen ben ik weer teruggegaan naar het guesthouse waar ook al veel mensen in bed lagen.

De dag na oud en nieuw wilden Loes en ik het iets rustiger aan doen, veel mensen gingen gewoon weer tuben, maar wij zijn naar een grot gegaan. De weg er naar toe was prachtig! Maar heel hobbelig, en met mijn gekneusde stuitje echt een hel op de houten bank in de tuk-tuk. Gelukkig was de grot echt mooi en groot, vond het heel spannend om er zo door heen te lopen in het donker. We hadden maar 1 zaklamp en als die uit was zag je echt niets meer. Soms voelden we wat tikken tegen onze benen maar daar besteedden we niet zo veel aandacht aan, tot we zagen wat voor beestjes het waren die telkens tegen ons aan sprongen: een soort kruising tussen een spin en een sprinkhaan, ik heb geen flauw idee wat voor beest het was maar het zag er eng uit! En ik haat al spinnen en ook sprinkhanen, kan je nagaan wat ik van deze mutant vond.. Loes had er gelukkig niet zo veel moeite mee, maar ik wilde toen eigenlijk zo snel mogelijk weer weg ;).

Het weekend Vang Vieng was heel gezellig, we hebben in een dormitory room geslapen en veel mensen leren kennen van over de hele wereld; Zweden, Engeland, Australië, Korea, Ierland…  Het tuben is echt een aanrader en als je van feestjes houd moet je daar echt een keer heen. Ik heb er wel van genoten maar helaas lagen mijn gedachten dat weekend wel vaak ergens anders waardoor ik niet optimaal kon genieten. Had wat slecht nieuws gehad en ook is mijn oma is overleden op oudejaarsdag, ik zat dus niet helemaal in de stemming.

Voordat we naar Laos gingen, hoorden we van veel mensen dat Laos eigenlijk het zelfde is als Thailand. Zelf vind ik echt grote verschillen zitten tussen beide landen, we zijn dan maar in 3 plaatsjes geweest natuurlijk dus ik weet niet hoe het in de rest van Laos is, maar van wat we gezien hebben loopt Laos een stuk achter op Thailand. De wegen zijn veelal onverhard waardoor alles stoffig is, de wegen die verhard zijn, zijn verschrikkelijk slecht, overal gaten in de weg. In de bus of auto wordt je alle kanten op geslingerd zulke diepe gaten zitten er in de weg. Ook loopt er allerlei vee langs de straat, of gewoon midden op de weg, wat we in Thailand niet gezien hebben. Soms maakte de auto waar we dan in zaten uit het niets een slinger, om blijkbaar weer een koe te ontwijken. In Thailand zijn mensen vaak ook erg rustig en beleefd, in bussen is het stil of wordt rustig tegen elkaar gesproken, wanneer er ergens voor gewacht moet worden staan mensen netjes in de rij. In Laos is dit wel anders, mensen schreeuwen tegen elkaar op straat en in de bus, ook bij de grensovergang naar Vietnam toen we moesten wachten om uitgestempeld te worden, was er geen rij maar gewoon en horde mensen die bij elkaar aan het voordringen was en als eerste aan de beurt probeerde te zijn, vaak ook door wat geld in het paspoort er bij te stoppen, want zo corrupt zijn ze hier wel. Ze probeerden ons ook aan te praten dat de stempel niet gratis was en dat we in dollars moeten betalen, die we van hen weer konden kopen voor een veel te hoog bedrag. Dit hebben we natuurlijk niet gedaan (we hadden verdomme al $45 voor het visum betaald!!) en inderdaad hoefden we helemaal niet te betalen. Toen we echt bij de grens naar Vietnam waren, en we door de douane gecontroleerd moesten worden, stond er wel een nette rechte rij, maar je moest wel goed oppassen want zodra je een gat in de rij liet vallen, kroop er weer iemand bij je voor. Ik heb er een paar keer wel iets van gezegd, maar de mensen vonden dat alleen maar grappig.

Na Vang Vieng zijn we met een minivan naar Luang Prabang gegaan. Dit plaatsje staat ook weer op de UNESCO lijst. We hebben er veel goede dingen over gelezen en gehoord, het moest echt prachtig zijn. Het plaatsje ziet er erg Frans uit, veel mooie en grote huizen. Jammer genoeg hebben we in Luang Prabang niet veel gezien, en hebben we half het gevoel alsof we er voor niets zijn geweest. We zijn beide namelijk ziek geworden, Loes was erg verkouden en had een keelontsteking, ik had veel last van koorts. We hebben dus vooral rustig aan gedaan en in bed gelegen. Het enige dat we daar gedaan hebben is ons Visum voor Vietnam aangevraagd, waar we drie dagen op moesten wachten. Na die drie dagen zijn we met de bus weer terug naar Vientiane gegaan, wat echt een helse rit was ook omdat we nog steeds ziek waren, maar ook omdat we achterin de bus geplaatst werden, waar de stoelen kapot waren en we niet konden slapen of lezen omdat de bus zo vreselijk hobbelde.  We waren van plan om direct vanaf Luang Prabang naar Hué(Vietnam) te gaan, maar alleen het korte stuje LP-Vientiane duurde al 12 uur, we hebben dus eerst nog overnacht. We waren ook echt uitgeput na de reis.

De dag er na zijn we in een slaapbus (een bus met bedjes er in) vertrokken richting Vietnam. Wéér werden we achterin de bus geplaatst, waar we met zijn 5en naast elkaar zouden moeten gaan slapen, ik lag gezellig naast een vreemde Lao-man, die direct als een blok in slaap viel maar af en toe rochelend begon te hoesten. We lagen allemaal echt dicht op elkaar en de bus reed geregeld over hobbels waardoor we een stuk naar voren schoven. Ook werden te pas en te onpas de lichten aan gezet. Het was echt weer een helse busrit. De bus werd ‘VIP-bus’ genoemd, maar we voelden ons alles behalve VIP’s. Ook de wc aan boord die ons beloofd was, ontbrak. Ik was zelf ook nog steeds ziek en heb me echt vreselijk gevoeld tijdens die reis. Heb ook amper geslapen. Één opluchting: we waren om 11.30 op onze eindbestemming in plaats van 16.00 waar we ons op hadden voorbereid. Evengoed een reis van 18 uur gehad weer.

Van Vietnam hebben we nog niet heel veel gezien, we zijn vanmiddag net aangekomen en echt kapot van onze reis. We hebben een heel mooie hotelkamer voor een bedragje van $6 per persoon en zijn de hotelkamer nog amper afgeweest. Morgen gaan we natuurlijk de stad bekijken, die heel mooi moet zijn (staat óók al op de UNESCO lijst!)

Het weer hier is helaas wat minder dan we gewend zijn, we zitten vlak bij het strand dus ik zag het al voor me; lekker een dagje relaxen aan zee, maar helaas het regent en het is ook nog eens koud. We slapen onder twee dekens!! Maar volgens een local kan het weer heel erg verschillen van dag tot dag, dus wie weet toch nog een strand dagje van de week.

Ik ben echt heel erg benieuwd naar Vietnam, heb er super veel zin in. Heb al veel over Vietnam gehoord, onder andere dat Vietnamese mensen heel onaardig kunnen zijn tegen toeristen, niet te vertrouwen zijn, dat er veel diefstal voor komt en natuurlijk dat ze er katten en honden eten. Maar ik hoop dat het heel erg meevalt.. Dat we nu in een communistisch land zitten hebben we ook wel gewerkt, facebook is namelijk geblokkeerd… L Heel soms werkt het ineens wel, maar de meeste van de tijd niet. Ook geen foto’s deze keer, sorry, maar het internet hier is echt vreselijk..

Ik wil jullie nog even om een gunst vragen; als ik terug kom halverwege maart ga ik eerst weer bij mijn ouders wonen, prima voor een tijdje maar ik wil daar na graag weer op mezelf. Ik heb besloten om in plaats van in Leeuwarden, verder te gaan studeren in Amsterdam (wel weer dezelfde opleiding). Ik weet dat het bijna onmogelijk is om een kamer te vinden in Amsterdam dus vandaar dat ik nu al een beetje daar mee begin. Daarom dat ik aan jullie wil vragen om mij daar een beetje mee te helpen, kennen jullie iemand in Amsterdam die een kamer vrij heeft tegen de tijd dat ik weer terug ben? Echt alle tips zijn welkom!

In Bangkok hebben we een guesthouse gezocht aan de Khao San Road, omdat ik wist dat daar heel veel guesthouses zaten en we dus niet heel lang zouden hoeven te zoeken met onze zware backpacks. Toen we zaterdag ochtend aankwamen om 8.00 ’s morgens was het aardig rustig in de straat, al zaten er nog wel een aantal mensen (of alweer?) op terrasjes voor kroegen. ’s Middags werd het al wat luidruchtiger op straat en draaide iedere kroeg eigen muziek waardoor alles een beetje door elkaar heen klonk. ’s Avonds werd de volumeknop omhoog gedraaid en was het overal eigenlijk feest. De straat veranderde in een chaos van marktstalletjes, terrasjes, neonlichten en mensen die door elkaar heen liepen. Het was zaterdag avond dus we waren van plan om uit te gaan, maar na 2 biertjes waren Loes en ik al weer kapot omdat we in de bus niet geslapen hadden vanuit Chiang Rai. Toen zijn we dus naar bed gegaan. Zelfs met die herrie op straat zijn we toch in slaap gevallen en werden zondag aardig fit wakker rond 12.00. We wilden graag iets actiefs doen en besloten een fietstocht te doen door Bangkok. We zijn zo snel mogelijk onder de douche gesprongen en aangekleed omdat we nog mee wilden doen met de tocht van 13.00. We waren een beetje te laat en kwamen pas om 13.00 aan op de plek waar je je kan opgeven voor de fietstochten, maar we konden gewoon nog meedoen. Ze nemen het hier niet zo nauw met de tijd denk ik want de tocht begon uiteindelijk ook pas rond 13.30.

Het fietsen was echt heel leuk, we gingen door Chinatown, en dan echt de kleine straatjes waar je normaal nooit langs loopt, soms leek het ook een beetje of we door mensen hun tuin of huis reden. Het is een beetje moeilijk om uit te leggen hoe het is om door Bangkok te fietsen, maar ik raad het iedereen aan om te doen als je er ooit bent. Door de overstromingen moesten we ook een aantal keer door water fietsen, wat best raar was omdat je de grond niet kon zien, en de wegen zijn ook in Bangkok niet altijd even goed, dus  het was echt oppassen om niet om te vallen.

Na de fietstocht kregen we ook een boottocht, wat ook echt de moeite waard was. Bangkok wordt niet voor niets het Venetië van Azië genoemd. We vaarden door heel armoedige wijken ook, er werd me verteld dat dit nog lang niet het ergste was, maar ik vond het nu al echt moeilijk om voor te stellen dat mensen zo kunnen leven. Sommige huizen leken even snel in elkaar getimmerd te zijn met een paar planken, en daar wonen dan mensen. De tourguide vertelde ook dat veel mensen in Bangkok 7 dagen per week werken, van ’s morgens tot ’s avonds en als huis alleen 1 kamer met een bed hebben, omdat ze verder op straat eten en leven. Veel mensen hebben dus ook geen eigen keuken. Gelukkig kan je in Bangkok op ieder deel van de dag en in iedere straat wel eten krijgen.

’s Avonds zijn we naar de bioscoop gegaan. De bios was op de 9^de verdieping van het grootste winkelcentrum van Bangkok; Central World Plaza. We zijn naar paranormal activity 3 geweest. De film zou om 21.30 beginnen, dus om 21.00 waren we er al om ons kaartje te kopen, en om 21.15 zaten we in de bios. Het was een beetje raar want er was nog helemaal niemand, de lichten waren ook uit en er werden geen trailers o.i.d gedraaid op het scherm. We vroegen ons ook echt af of we wel goed zaten aangezien er om 21.30 nog steeds niemand was, en de film ook maar niet begon. Zo rond 21.35 kwamen er 2 mensen binnen, 5 minuten later nog een aantal mensen, de film begon pas 21.50. De bioscoop was echt heel relaxed, de stoelen konden lekker naar achter en alles zag er super mooi uit. Het was alleen erg rustig, we hadden bijna de bios voor onszelf.

Na de film wilden Loes en ik nog uit gaan, we hadden van te voren al een paar clubs opgezocht waar we heen wilden, maar de taxichauffeur wist blijkbaar niet welke we bedoelden en bracht ons naar een andere; club bossy. Het was een beetje ongemakkelijk want we zagen al wel dat het niet ons ding was, aan de mensen die naar binnen liepen, maar we waren er nu toch en zijn dus maar naar binnen gegaan. Het was ook inderdaad niet ons soort club. Er waren vooral mannen binnen en Thaise meisjes in weinig kleren, omdat het niet zo gezellig was en de mannen een beetje eng waren zijn we na ons gratis drankje de club uitgegaan en hebben we weer een taxi gezocht. Dit was gelukkig een goed engels sprekende taxichauffeur (erg zeldzaam) die ons vertelde dat de club waar wij heen wilden binnen een half uur dicht ging en dat we beter naar Insomnia konden gaan omdat dat leuk was en de hele nacht open. Daar hebben we ons toen maar heen laten brengen, en het was inderdaad een stuk leuker. Het was een stuk groter en mooier, en de mensen zagen er wat normaler uit. Wel heel veel Aziaten en Indische mannen en dan voel je als westers meisje toch snel wat awkward in zo’n club, maar gelukkig waren de mensen hier super aardig, we waren nog maar net binnen en toen vroeg een meisje al aan me waar ik vandaan kwam en hoe ik heette en vroeg of we bij haar en haar vriendinnen aan de tafel wilden komen staan. Hier in Thailand staan in clubs overal tafels, mensen krijgen dan aan het begin van de avond een tafel, je hoeft dan niet naar de bar te gaan om een drankje te bestellen maar dit wordt naar je toegebracht. Mensen kopen hier ook eigenlijk nooit losse drankjes, maar aan het begin van de avond een fles drank en verder blikjes fris zodat ze de hele avond zelf drankjes kunnen mengen. Deze fles laten ze gewoon de hele avond op hun eigen tafel staan, je kan gerust even weg lopen bij je tafel en gaan dansen zonder dat je bang hoeft te zijn dat iemand iets raars doet met je drinken. De hele nacht hebben we bij de meisjes die ons hadden uitgenodigd gestaan en het was super gezellig, topavondje gehad in Bangkok.

In de club hebben we ook nog een aantal gezellige Amerikanen ontmoet, die in het Lebua hotel sliepen. Voor de mensen die the hangover 2 hebben gezien, dat is dus opgenomen in dat hotel. Ze vroegen of we zin hadden om gezellig langskwamen omdat je vanaf het hotel een flink deel van Bangkok kan zien. Hier zeiden we natuurlijk geen nee tegen. Het uitzicht vanaf het balkon was inderdaad fantastisch, echt ongelofelijk om zo hoog te staan en de stad zo mooi te kunnen zien. Het waren vast rijke Amerikanen want ze hadden een heel luxe kamer, met ieder eigen slaapkamer, flinke huiskamer er bij etc. Mooi om eens zo’n hotel van binnen te zien, al voelde het wel raar om daar te lopen na een avond stappen.

Uitzicht vanaf het balkon

De volgende dag waren we behoorlijk moe, we waren ook pas rond 07.00 ’s morgens thuis, en hebben dus vooral veel geslapen die dag. Rond 20.00 zijn we weer naar Central World Plaza gegaan om te shoppen. Alles was super duur, maar gelukkig was er ook een forever 21, waar je echt veel te veel leuke spullen kan kopen. De verleiding was erg groot om allemaal kleding mee te nemen, maar heb het toch maar bij een paar kettinkjes en een panty gelaten. Al die kleding heb ik straks niet nodig bij het vrijwilligerswerk want daar moeten we in de tuin werken.. ’S avonds zijn we ook weer naar de bioscoop gegaan, deze keer zijn we lekker laat gegaan zodat we precies op tijd kwamen voor de film. De film die we keken was killer elite. Hier na had ik eigenlijk wel weer zin om uit te gaan, omdat de vorige avond zo leuk was, maar we hebben toch maar besloten om te gaan slapen, omdat we de volgende dag om 11.30 moesten uitchecken.

’s Middags hebben we een Thais telefoonkaartje gekocht, m’n telefoonnummer is nu: 082-682-3624. Bellen hier in Thailand is echt super goedkoop, 1 Senang per seconde, dat is ongeveer 1 cent per minuut. Volgens de verkoper was naar Nederland bellen ook heel goedkoop, maar of dat zo is betwijfelen we nu wel een beetje aangezien Loes na 7 minuten bellen al door haar beltegoed heen was… Ook internetten wil me nog niet echt lukken met dit kaartje.

’s Avonds hebben we de bus naar Ranong genomen, we dachten alles helemaal goed uitgezocht te hebben, maar toen we bij het busstation aankwamen bleek deze gesloten te zijn (waarschijnlijk vanwege overstromingen). Gelukkig was er gelijk een aardig Thais meisje dat ons te hulp schoot, zij moest toevallig ook naar het zuiden met een bus en wist ons te vertellen naar welk busstation we nu moesten en wilde ook wel een taxi met ons delen. Eerst vertrouwden we het niet zo omdat volgens de website het enige station met een bus naar Ranong dat busstation was dat nu gesloten is, maar we konden weinig anders en zijn dus maar mee gegaan. Gelukkig had ze de waarheid gesproken ( je weet het maar nooit met al die oplichters hier in Bangkok) en we konden zo een buskaartje kopen.

In Ranong hebben we een paar uur gewacht en zijn we om 10.00 ’s morgens met de bus naar Paksong gegaan. In Paksong werden we door 2 Thaise mannen, die geen Engels spraken opgehaald op de moter. We moesten met onze grote rugtassen achterop, zonder helm, in de stromende regen. Ik was best bang dus op die moter, maarja kon weinig anders dan mee gaan. Gelukkig zijn we zonder kleerscheuren aangekomen. De special school waar we het Eco & Kids project gaan doen (Thai Child Development Foundation) ligt midden in de jungle. Echt een behoorlijk verschil met Bangkok dus, maar wel heel fijn om hier te zijn in de natuur. Alles ziet er heel mooi uit, de dormitory room is heel mooi en ook de bungalows en restaurant ziet er mooi uit. Er wordt hier erg veel door de vrjiwilligers gedaan, de school en restaurant zijn zelfvoorzienend, vrijwilligers werken in de (groente) tuinen en bouwen de bungalows, straatjes etc. Op zaterdag en zondag doen we activiteiten met de kinderen. We hebben de meeste andere vrijwilligers al ontmoet, heel aardige mensen. Allemaal verschillend met hun eigen dingen en ervaringen,  ook uit verschillende landen, dus erg interessant. Op maandag en dinsdag zijn we vrij, er zijn best wat dingen te doen hier, er is hier een hotspring (nummer 3 van de wereld volgens een local) ook kan je verschillende cursussen volgen en naar nabijgelegen eilanden of stranden. Maar voor we naar de eilanden gaan hoop ik dat het weer iets beter wordt. Vandaag heeft het de hele dag hard geregend waardoor er hier veel modder ligt. In het zuiden schijnt het ook echt te stormen, hier valt dat gelukkig nog wel mee.

Het dorpje waar we dit project doen is heel klein en afgelegen, hier is dus ook geen internet, daarvoor moet ik naar een internet café in een ander dorp, maar ik zal jullie op de hoogte proberen te houden!

Dit verhaal heb ik woensdag al geschreven, maar had nog geen kans gezien om het online te zetten.. Mn telefoonkaartje werkt hier niet, het is blijkbaar zo afgelegen dat ik zelfs met een thaise telefoonkaart geen ontvangst kan krijgen.. verder is het internet hier erg langzaam en ik moet er voor betalen, dus heb maar een paar fotos geupload.. De meeste staan op mijn facebook, de restt zal ik er maandag of dinsdag of een andere dag dat ik ergens wifi heb op zetten. Het weer hier in Paksong is prima, het regent wel vaak maar naar horen zeggen wordt dat minder. We zitten hier echt in het zuiden, vlak bij de kust. De rest schrijf ik een andere keer nog, over het vrijwilligerswerk etc. xxies aan iedereen!